In 1922, Jean Maury, die toen een archeoloog op Laugerie Basse, merkte een kleine natuurlijk terras halverwege de grote klif van de Grand Roc.
Hij klom snel tot een kleine scheur plaats te maken voor een langzaam stromende bron te ontdekken. Zich niet bewust van de herkomst van deze stroom, deze onderzoekende geest snel gedacht dat een verborgen holte zou de bron te onthullen. Na twee jaar hard werken en een laatste mijnbouw inval op 29 april 1924, Jean Maury, zijn zus en dochter, ging de ongerepte grot.
"Shouts van vreugde en het volkslied eerste groette de ontdekking. We konden bewonderen prachtige stalactieten, terwijl andere vreemde vormen, zeer duidelijk en verrassend, zagen eruit alsof ze nooit was gezien door iedereen voor, en anderen leken rechtstreeks uit niet te verwezenlijken dromen - tot de kaarsen hebben we gebruikt om licht op de weg begon te klein voor ons om verder te gaan. Maar op welk punt had gingen we de grot? We passeerden deze kolom opnieuw met de vorm van een kruis, dat we geïdentificeerd als de centraal punt. Na het betasten langs voor een tijdje, we onze ouders roeping gehoord en volgde hun stem te vinden, eindelijk, de vos gat waardoor we gekomen waren. Ontdaan van alle angst, presenteerden we ons met trots in onze doorweekte kleren bespat met modder, gevuld met enthousiasme door wat we gezien hadden. "
De Grand Roc grot geopend in 1927, na de ontdekking, 3 jaar nodig waren om het interieur en de buitenkant van de grot te installeren.
De eerste bezoekers hadden alleen kaarsen, dus een heel pittoreske bezoek, waarin niet veel te zien. Acetyleen lampen kwamen later en in 1934 de elektriciteit werd geïnstalleerd. In 1993 werd de verlichting van de grot volledig gereorganiseerd. Ingenieurs in geslaagd om de verschillende functies van de site (breekbaarheid, moeilijke toegang, nodig conservering) te verzoenen met een echte artistieke mise en scène van alle kristallisaties.
